Νικόλας Άσιμος: Ο ασυμβίβαστος τραγουδοποιός

Ο Νικόλας Άσιμος, τραγουδοποιός, στιχουργός, συνθέτης και περφόρμερ, έζησε σύμφωνα με τους δικούς του όρους, επηρεάζοντας την ελληνική μουσική σκηνή ακόμη και μετά τον τραγικό θάνατό του.

 

Ο Νικόλας Άσιμος (Νικόλας Ασημόπουλος) γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου 1949 στη Θεσσαλονίκη, αλλά μεγάλωσε στην Κοζάνη, όπου ο πατέρας του διατηρούσε κατάστημα γενικού εμπορίου. Δεν ξεχώριζε σαν μαθητής, αλλά στην εφηβεία του έδειξε ιδιαίτερη αγάπη στα ποιήματα του Γεώργιου Σουρή.

Του άρεσε να διασκεδάζει τους συμμαθητές του γράφοντας σατιρικούς στίχους, συχνά πάνω σε γνωστά ξένα τραγούδια της εποχής, όπως το Monsieur Cannibale, του Sacha Distel. Το συγκεκριμένο το έστειλε και σε στήλη για τη νεολαία που διατηρούσε ο Νίκος Μαστοράκης, στην εφημερίδα Ελεύθερος Κόσμος, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά το ψευδώνυμο Νίκος Άσιμος.

Το 1967 ξεκινά να φοιτεί στη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ., όπου ασχολείται με το φοιτητικό θέατρο, παρακολουθώντας παράλληλα και μαθήματα στην ιδιωτική Δραματική Σχολή του Κυριαζή Χαρατσάρη. Εκείνη τη χρονιά αγόρασε τη πρώτη του κιθάρα και ξεκίνησε να συνθέτει τα πρώτα του τραγούδια.

Τον Δεκέμβριο του 1972 παρουσιάζεται για πρώτη φορά ως τραγουδοποιός και ηθοποιός. Ερμήνευσε το μονόπρακτο έργο “Το Πανηγύρι” του Ζαν Κοκτώ, στο δώμα του Λευκού Πύργου, που εκείνη την εποχή είχε μετατραπεί σε μπουάτ.

Έναν χρόνο αργότερα, το 1973, ο Νίκος Άσιμος εγκαταλείπει τις σπουδές στου στο Α.Π.Θ. Φεύγει από τη Θεσσαλονίκη και κατεβαίνει στην Αθήνα, όπου ξεκινά να εμφανίζεται στις μπουάτ της Πλάκας.

Εκεί συνεργάζεται με καλλιτέχνες όπως οι Πάνος Τζαβέλας, Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Γιάννης Ζουγανέλης, Σάκης Μπουλάς, Θάνος Αδριανός, Περικλής Χαρβάς, Μαριάννα Τόλη, καθώς και το ντουέτο Λήδα-Σπύρος.

Την επόμενη χρονιά, 1974, σκηνοθετεί μία βραχύβια μουσικοθεατρική παράσταση στην μπουάτ “Εντεκάτη Εντολή”, χωρίς όμως ανταπόκριση από το κοινό.

Το 1975 κυκλοφορεί τη πρώτη του δισκογραφική δουλειά από την εταιρία Λύρα, έναν δίσκο 45 στροφών, με τραγούδια όπως “Ο Μηχανισμός” και “Ο Ρωμιός”, σε ενορχήστρωση του Γιώργου Στεφανάκη. Ο δίσκος όμως έπεσε “θύμα” λογοκρισίας, αφού απαγορεύτηκε η μετάδοσή του από την δημόσια ραδιοφωνία και τηλεόραση. Την ίδια χρονιά συμμετέχει στο πρόγραμμα του Μουσικού Καφενείου “Σούσουρο” στην Πλάκα.

Το 1976 αποκτά μία κόρη, εκτός γάμου, με την αναρχοφεμινίστρια Λίλιαν Χαριτάκη. Τον Οκτώβριο της επόμενης χρονιάς, 1977, λίγο πριν τις βουλευτικές εκλογές της 20ης Νοεμβρίου, συλλαμβάνεται και προφυλακίζεται στις φυλακές της Αίγινας, μαζί με πέντε εκδότες πολιτικών εντύπων. Η κατηγορία ήταν “ως ηθικοί αυτουργοί ταραχών που ξέσπασαν στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια αντιγερμανικών διαδηλώσεων”.

Μετά την αποφυλάκισή του, σε άθλια οικονομική κατάσταση, ο Νικόλας επιστρέφει στη πώληση περιοδικών, όπως έκανε τα πρώτα του χρόνια στη σχολή προκειμένου να βιοποριστεί. Στην όλη κατάσταση έχει μία παρηγοριά, την κιθάρα του!

Το 1978 καλείται να υπηρετήσει στην Πολεμική Αεροπορία, παίρνοντας στο τέλος απαλλαγή προσποιούμενος τον ψυχοπαθή. Ο ίδιος εξηγεί αργότερα στο βιβλίο του “Αναζητώντας Κροκάνθρωπους” πως υιοθέτησε αυτή τη συμπεριφορά γιατί ήταν αντίθετος με την στράτευση.

Τα χρόνια που ακολούθησαν, κατά το διάστημα 1978-1987, κυκλοφορεί 8 “παράνομες” κασέτες, με κυρίως πρόχειρες ηχογραφήσεις των τραγουδιών του. Τις διακινούσε ο ίδιος στα μαγαζιά, στα κάγκελα του Πολυτεχνείου, καθώς και στα διάφορα μαγαζόσπιτα που έμενε κατά καιρούς.

Το πιο διάσημο από αυτά τα σημεία, γνωστό και ως “η υπόγα του Άσιμου”, βρισκόταν στα Εξάρχεια, στην οδό Αραχώβης, όπου έμεινε από το φθινόπωρο του 1978 έως και την άνοιξη του 1983.

Το 1981 ξεκινά να μπαινοβγαίνει σε ψυχιατρεία της χώρας, ένας προσωπικός γολγοθάς, που όμως δεν τον κατέβαλε αμέσως.

Το 1982 κυκλοφόρησε τον μοναδικό δίσκο 33 στροφών από την εταιρία Μίνως, με τίτλο “Ο Ξαναπές”, σε ενορχήστρωση Θανάση Μπίκου. Σε αυτόν συμμετείχαν η Χάρις Αλεξίου, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και η Αθηναϊκή Κομπανία. Χωρίς να φαίνεται η τελευταία στο εξώφυλλο, αφού θεωρούνταν πολύ “εμπορική” για τον Άσιμο.

Τα επόμενα χρόνια έστηνε αυτοσχέδιες παραστάσεις στο δρόμο, στο κέντρο της Αθήνας, στις οποίες ενίοτε συμμετείχαν συνοδοιπόροι του, όπως ο Αντώνης Μιτζέλος.

Έφτιαξε, επίσης, δύο μουσικά συγκροτήματα, την “Exarchia Square Band” και τους “Νικόλας Άσιμος και οι Εναπομείναντες”, με τις οποίες όμως δε κατάφερε να ηχογραφήσει.

Αν και ο ίδιος δεν δεχόταν ταμπέλες, τα τραγούδια του ήταν βαθιά πολιτικοποιημένα και τοποθετημένα στον αναρχοαυτόνομο χώρο. Ήταν υπέρμαχος της ανεξάρτητης δημιουργίας, ενώ ηχογραφούσε μόνος του τις κασέτες του και τις διένεμε ο ίδιος!

Η αντισυμβατική του συμπεριφορά και οι επαναστατικές του ιδέες του χάρισαν τα προσωνύμια «Άγιος των Εξαρχείων» και «Τρελός των Εξαρχείων». 

Τον Απρίλιο του 1987, στον δίσκο του “Χαιρετίσματα”, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ερμηνεύει 5 τραγούδια του Άσιμου, “Ο σάλιαγκας κι ο μάλιαγκας”, “Αγαπάω κι αδιαφορώ”, “Θα ‘ρθω να σε βρω”, “Θα νικήσουμε (Venceremos)” και “Καταρρέω”.

Την ίδια χρονιά, ο Νικόλας κατηγορήθηκε για τον βιασμό μίας γυναίκας και κρατήθηκε στη φυλακή για σύντομο χρονικό διάστημα, αφεθείκε όμως ελεύθερος με εγγύηση έως τη δίκη.

Η δίκη για την υπόθεση αυτή τον έφθειρε πάρα πολύ ψυχολογικά και τα ξημερώματα της Πέμπτης 17 Μαρτίου 1988 έδωσε τέλος στη ζωή του, πριν δικαστεί. Αυτοκτόνησε με απαγχονισμό στο σπίτι-κατάστημά του στην οδό Καλλιδρομίου στα Εξάρχεια. Σύμφωνα με μαρτυρίες, δεν κατάφερε να ξεπεράσει τη πολύ βαριά κατηγορία του βιασμού.

Την επόμενη ημέρα, Παρασκευή 18 Μαρτίου, κηδεύτηκε παρουσία φίλων, συγγενών και πλήθος κόσμου.