Γιατί ο Παρθενώνας θεωρείται αρχιτεκτονικό αριστούργημα

Ο Παρθενώνας στέκει 2.500 χρόνια πάνω από την Αθήνα και θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα των αρχαίων Ελλήνων. Ποια είναι η ιστορία του, ποια η δομή του και γιατί είναι τόσο ξεχωριστός;

 

Ο Παρθενώνας είναι αποτέλεσμα μιας εποχής στην οποία η αρχιτεκτονική, η γλυπτική, η γεωμετρία και η φιλοσοφία μπορούσαν να συναντηθούν μέσα στο ίδιο έργο. Η δύναμή του δεν βρίσκεται στην υπερβολή, αλλά στη λεπτομέρεια. Βρίσκεται στην ισορροπία και στην προσπάθεια να δημιουργηθεί κάτι μοναδικό που είναι ταυτόχρονα αυστηρό και όμορφο, επιβλητικό και ανθρώπινο.

Από τον Παύλο Κίσσα

Υπάρχουν κτίρια που εντυπωσιάζουν επειδή είναι τεράστια. Υπάρχουν άλλα που εντυπωσιάζουν επειδή είναι περίπλοκα. Ο Παρθενώνας καταφέρνει να τα συνδυάσει και τα δύο, καθώς δεν είναι απλά ένας αρχαίος ναός που άντεξε στον χρόνο. Είναι ένα αριστούργημα, όπως άλλωστε ολόκληρη η Ακρόπολη.

Στον Παρθενώνα η γεωμετρία συναντά την ανθρώπινη αντίληψη, η αυστηρότητα τη χάρη και η δύναμη την ισορροπία. Έτσι, η απάντηση πιθανότατα να μην βρίσκεται μόνο στο μέγεθος, στα μάρμαρα ή στην ιστορία του, αλλά στον τρόπο με τον οποίο μια κατασκευή δημιουργεί την αίσθηση ότι όλα βρίσκονται ακριβώς όπου και όπως πρέπει.

Ένα έργο που γεννήθηκε μέσα στην ισχύ της Αθήνας

Αποτελώντας το κορυφαίο μνημείο της κλασικής αρχαιότητας συνδυάζει απόλυτα την αρχιτεκτονική με την γλυπτική. Είναι ένα μοναδικό έργο που δημιουργεί την αίσθηση της επιβολής και της αρμονίας, χωρίς όμως να επιδεικνύει την πολυπλοκότητά του.

Οι αναλογίες, οι κίονες, οι γραμμές, τα γλυπτά και ο τρόπος με τον οποίο το μνημείο στέκεται στον χώρο δεν λειτουργούν ανεξάρτητα, αλλά όλα αποτελούν μέρος μιας σύνθεσης που είναι το μεγάλο μυστικό της αρχιτεκτονικής του.

Η κατασκευή του Παρθενώνα ξεκίνησε το 447 π.Χ. και ολοκληρώθηκε περίπου το 438 π.Χ., ενώ η γλυπτική διακόσμηση συνεχίστηκε μέχρι περίπου το 432 π.Χ. Δημιουργήθηκε τον «Χρυσό αιώνα του Περικλή» και σαν έργο εντάχθηκε στο μεγάλο οικοδομικό πρόγραμμα της Αθήνας. Ήταν μια περίοδος κατά την οποία η πόλη είχε εξελιχθεί σε μία από τις ισχυρότερες δυνάμεις του αρχαίου ελληνικού κόσμου και η πόλη γνώριζε ιδιαίτερη πολιτική, οικονομική και πνευματική ανάπτυξη.

Ο Παρθενώνας ήταν αφιερωμένος στην Αθηνά Παρθένο και δεν σχεδιάστηκε απλώς ως ένας μεγάλος ναός, αλλά ως ένα οικοδόμημα όπου η αρχιτεκτονική και η γλυπτική θα λειτουργούσαν μαζί επιβλητικά.

Δημιουργήθηκε ως χώρος λατρείας της προστάτιδας της πόλης, αλλά παράλληλα και ως ένα εικαστικό έργο που εξυμνούσε την αθηναϊκή δημοκρατία, την αίγλη και τη δύναμη της πόλης.

Foto by Jose Barbosa/Pexels

Ο Ικτίνος, ο Καλλικράτης και ο Φειδίας

Πίσω από την κατασκευή του Παρθενώνα βρίσκονται οι κορυφαίοι αρχιτέκτονες της κλασικής Αθήνας Ικτίνος και Καλλικράτης και Φειδίας, στους οποίους ο Περικλής ανέθεσε τον σχεδιασμό και την κατασκευή και την διακόσμηση του Παρθενώνα.

Ο Ικτίνος θεωρείται ο κύριος σχεδιαστής του Παρθενώνα, ένας αρχιτέκτονας με βαθιές μαθηματικές γνώσεις, ο οποίος εισήγαγε τις περίφημες «οπτικές διορθώσεις» στις κατασκευές.

Ο Καλλικράτης ήταν ο άνθρωπος της πράξης, ένας κορυφαίος εργοδηγός και αρχιτέκτονας που ανέλαβε πολλά από τα μεγάλα δημόσια και αμυντικά έργα της Αθήνας. Ήταν υπεύθυνος για την υλοποίηση του σχεδίου και τον συντονισμό των εκατοντάδων τεχνιτών και εργατών.

Η ιδιοφυΐα των δύο αυτών αρχιτεκτόνων στον Παρθενώνα εντοπίζεται στην καινοτομία του ότι πάντρεψαν για πρώτη φορά δύο διαφορετικούς ρυθμούς. Ενώ ο ναός εξωτερικά είναι σε αυστηρά Δωρικό ρυθμό, στο εσωτερικό του χρησιμοποίησαν στοιχεία του πιο ανάλαφρου και διακοσμητικού Ιωνικού ρυθμού. Όπως τους τέσσερις εσωτερικούς κίονες στον δυτικό θάλαμο και την περίφημη Ζωφόρο.

Ο Φειδίας ήταν κορυφαίος γλύπτης, αρχιτέκτονας και ζωγράφος της ελληνικής αρχαιότητας, το αποκορύφωμα της κλασικής τέχνης, της αρμονίας και του ιδεαλισμού. Είχε την καλλιτεχνική επιμέλεια του έργου και συνδέθηκε απόλυτα με τη πρωτοποριακή γλυπτική και τη διακόσμηση του ναού.

Ακόμη και τα ονόματά έχουν ενδιαφέρον. Το όνομα Καλλικράτης προέρχεται από τις λέξεις κάλλος και κράτος, δηλαδή ομορφιά και δύναμη. Ενώ το όνομα Φειδίας συνδέεται ετυμολογικά με το αρχαίο «φείδομαι», που σχετίζεται με την έννοια της οικονομίας και της αποφυγής της υπερβολής.

Φυσικά, η ετυμολογία ενός ονόματος δεν αποδεικνύει το ποιόν ενός ανθρώπου. Είναι όμως δύσκολο να μην παρατηρήσει κανείς πόσο ενδιαφέρουσα είναι αυτή η σύμπτωση όταν κοιτάζει το αυτό το μνημείο. Γιατί στον Παρθενώνα, πράγματι, η δύναμη δεν βρίσκεται στην υπερβολή, αλλά στον έλεγχο και την ομορφιά.

Η δύναμη του δωρικού ρυθμού

Ο Παρθενώνας είναι δωρικός περίπτερος ναός, με έντονα στοιχεία ιωνικού ρυθμού. Στις στενές πλευρές του διαθέτει 8 κίονες, ενώ στις μακρές πλευρές 17. Η πρώτη εντύπωση είναι αυτή της αυστηρότητας, με καθαρές γραμμές, στιβαρότητα, επανάληψη και μέτρο. Ο δωρικός ρυθμός συνδέεται με μια αισθητική λιτότητας και πειθαρχίας. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με περιττό διάκοσμο, ενώ όλη η ομορφιά του βρίσκεται στη δομή. Ίσως γι’ αυτό και ο Παρθενώνας μοιάζει τόσο σύγχρονος ακόμη και σήμερα.

Η μοναδική σύνθεση αρχιτεκτονικής και γλυπτικής

Η γλυπτική αποτυπώθηκε σε αρκετά κεντρικά στοιχεία του ναού κάνοντας τον ένα μοναδικό έργο τέχνης.

Η Ζωφόρος

Αυτό το ανάγλυφο διάζωμα περιέβαλλε το εσωτερικό του ναού. Απεικόνιζε την Πομπή των Παναθηναίων, εντάσσοντας για πρώτη φορά θνητούς πολίτες σε ένα τόσο μεγάλο και σημαντικό θρησκευτικό μνημείο.

Τα Αετώματα

Τα δύο μεγάλα τριγωνικά τμήματα που υπάρχουν στις δύο όψεις του ναού φιλοξενούσαν ολόγλυφα αγάλματα. Παρουσίαζαν τη γέννηση της Αθηνάς και τη διαμάχη της με τον Ποσειδώνα για την προστασία της Αθήνας.

Οι Μετώπες

Τα τετράγωνα ανάγλυφα εξωτερικά, περιμετρικά του ναού, απεικόνιζαν μυθολογικές μάχες. Συμβόλιζαν τον θρίαμβο του ελληνικού πολιτισμού και της τάξης έναντι στην βαρβαρότητα.

Το πιστό αντίγραφο του Παρθενώνα στο Νάσβιλ/ΗΠΑ που αποτυπώνει την μεγαλοπρέπεια της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής. Foto by Vasilis Karkalas / Pexels

Η θεά Αθηνά και πώς πήρε το όνομά του ο Παρθενώνας

Ο Παρθενώνας δεν σχεδιάστηκε απλά ως ένας μεγάλος ναός, αλλά ως ένα πρωτοποριακό έργο στο οποίο η αρχιτεκτονική, η γλυπτική και η θρησκεία θα λειτουργούσαν μαζί. Στο εσωτερικό του βρισκόταν το περίφημο χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς Παρθένου που δημιούργησε ο Φειδίας. Το προσωνύμιο «Παρθένος» που ανήκε στην θεά, πήγαζε από τη μυθολογία της, καθώς ήταν η μόνη θεά που παρέμεινε αιώνια αγνή και δεν παντρεύτηκε ποτέ.

Από την άλλη, το όνομα του «Παρθενώνα» έχει μια άλλη, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιστορία. Αρχικά, η ονομασία δεν αφορούσε ολόκληρο το κτίριο, αλλά έναν συγκεκριμένο, ξεχωριστό θάλαμο στη δυτική πλευρά του ναού. Ο χώρος αυτός ονομαζόταν «παρθενών» (δηλαδή ο χώρος των παρθένων). Εκεί, σύμφωνα με μια εκδοχή, βρίσκονταν επί έναν χρόνο οι Αρρηφόροι, οι οποίες ύφαιναν τον ιερό Πέπλο της θεάς. Αυτά τα νεαρά κορίτσια (ηλικίας περίπου 11 ετών) επιλέγονταν από τις πιο επιφανείς οικογένειες της Αθήνας και η αγνότητά τους αποτελούσε βασική προϋπόθεση για την εκτέλεση των μυστικών και ιερών τελετουργιών στην Ακρόπολη.

Ποιες ήταν οι Αρρηφόροι

Οι Αρρηφόροι υπηρετούσαν αποκλειστικά την Αθηνά Πολιάδα, τη θεά-προστάτιδα της πόλης, και όχι την Αθηνά Παρθένο του μεγάλου ναού της Ακρόπολης. Ύφαιναν το πέπλο για το πανάρχαιο ξύλινο άγαλμά της Θεάς (το Ξόανο) που φυλασσόταν στο γειτονικό Ερέχθειο.

Μία από τις πιο ισχυρές θεωρίες υποστηρίζει ότι οι έξι πανέμορφες Καρυάτιδες που στηρίζουν την οροφή του Ερεχθείου δεν είναι απλές κόρες, αλλά οι προτομές/απεικονίσεις έφηβων Αρρηφόρων ή Χοηφόρων που υπηρετούσαν τη θεά.

Ο Παρθενώνας λοιπόν πήρε το όνομα του συνδυάζοντας την θεά (Αθηνά Παρθένος) με την παρουσία των νεαρών κοριτσιών που την υπηρετούσαν.

Σταδιακά, η ονομασία του θαλάμου που ήταν άρρηκτα συνδεδεμένος με τις μικρές παρθένες της πόλης επικράτησε, χαρακτηρίζοντας ολόκληρο το οικοδόμημα.

Το Χρυσελεφάντινο Άγαλμα της Αθηνάς

Στο εσωτερικό του Παρθενώνα δέσποζε το άγαλμα της Θεάς Αθηνάς ύψους περίπου 12 μέτρων. Το επιβλητικό άγαλμα φιλοτεχνήθηκε από τον Φειδία με ρούχα και πανοπλία από έναν τόνο χρυσό και πρόσωπο με άκρα από ελεφαντόδοντο.

Δεδομένου ότι ο Παρθενώνας δεν ήταν το ιερότερο κτίριο της Ακρόπολης και η λατρεία της Θεάς Αθηνάς γινόταν στο Ερέχθειο, στόχος εδώ ήταν κάποιος να αντιλαμβάνεται το μεγαλείο των Αθηνών και την χρυσή περίοδο μετά τον θρίαμβο των Ελλήνων κατά των Περσών.

Το Χρυσελεφάντινο Άγαλμα της θεάς Αθηνάς περικλείονταν από μια στοά σε σχήμα “Π” και μπροστά του υπήρχε μια δεξαμενή με νερό, που είχε στόχο να παρέχει την απαραίτητη υγρασία για να διατηρείται το ελεφαντόδοντο.

Το 296 π.Χ., ο τύραννος Λαχάρης αφαίρεσε τα χρυσά ελάσματα από το άγαλμα για να πληρώσει τον στρατό του. Έπειτα, ο ξύλινος πυρήνας του αγάλματος και το εσωτερικό του ναού καταστράφηκε από φωτιά, πιθανόν κατά την επιδρομή των Έρουλων το 267 μ.Χ. Ο χώρος ανακατασκευάστηκε επί Ιουλιανού με κίονες που μεταφέρθηκαν στην Ακρόπολη από άλλα κατεστραμμένα κτήρια της πόλης.

Ό,τι απέμεινε ή αντικαταστάθηκε, μεταφέρθηκε αργότερα από τους Ρωμαίους στην Κωνσταντινούπολη, όπου με τα χρόνια χάθηκαν τα ίχνη του.

Από όλο αυτόν τον πλούτο του Παρθενώνα σήμερα απομένουν λιγοστά. Οι πολλαπλές αλλαγές χρήσεις του κτηρίου και οι καταστροφές σχεδόν αφάνισαν το εσωτερικό του ναού.

Πώς γνωρίζουμε πώς ακριβός ήταν το άγαλμα

Παρόλο που το αυθεντικό έργο του Φειδία χάθηκε, ξέρουμε την ακριβή του μορφή χάρη σε αντίγραφα και λεπτομερείς περιγραφές αρχαίων συγγραφέων και περιηγητών. Ο Παυσανίας κατέγραψε με απόλυτη ακρίβεια κάθε λεπτομέρεια το άγαλμα και τον Παρθενώνα. Ενώ υπάρχουν σήμερα και ρωμαϊκά μαρμάρινα αντίγραφα του αγάλματος σε πολύ μικρότερη κλίμακα. Το πιο διάσημο και πιστό αντίγραφο είναι η «Αθηνά του Βαρβακείου» (ύψους μόλις 1,05 μέτρου), η οποία εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών. Ένα ακόμη μαρμάρινο αντίγραφο εκτίθεται και στο Μουσείο της Ακρόπολης.

Οι ευθείες γραμμές που δεν είναι ευθείες

Εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο συναρπαστικά στοιχεία της αρχιτεκτονικής του Παρθενώνας. Ο ναός δεν αποτελείται από απόλυτα ευθείες και αυστηρά γεωμετρικές γραμμές. Οι μελετητές έχουν εντοπίσει μια σειρά από λεπτές κατασκευαστικές διαφοροποιήσεις.

Foto by Athenstourgreece

Ελαφρές καμπυλώσεις στη βάση και στα οριζόντια στοιχεία, μια περίφημη «ένταση» στους κίονες, μικρές κλίσεις και διαφοροποιήσεις στις μεταξύ τους αποστάσεις. Αυτές οι ανεπαίσθητα λεπτές αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις θεωρείται ότι συμβάλλουν στην οπτική αρμονία και στη συνολική χάρη του ναού.

Με άλλα λόγια, ο Παρθενώνας δεν αντιμετωπίστηκε απλά ως μια κατασκευή με αρμονικό γεωμετρικό σχήμα. Οι δημιουργοί του έδωσαν ιδιαίτερη σημασία στο πώς θα παρουσιαζόταν το έργο στο ανθρώπινο μάτι. Και ίσως εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία, η τελειότητά του δεν προκύπτει από την απόλυτη γεωμετρική αυστηρότητα, αλλά από τον τρόπο με τον οποίο οι μικρές αποκλίσεις λειτουργούν μέσα στο σύνολο της κατασκευής.

Όταν η αρχιτεκτονική σκέφτεται όπως το ανθρώπινο μάτι

Αυτό είναι ίσως το βασικότερο σημείο όπου ο Παρθενώνας ξεφεύγει από την απλή τεχνική αρτιότητα. Αν ένα μεγάλο κτίριο σαν αυτό κατασκευαζόταν αποκλειστικά με βάση την απόλυτη γεωμετρική ακρίβεια, το ανθρώπινο μάτι θα μπορούσε να αντιληφθεί ορισμένες γραμμές του διαφορετικά από ό,τι είναι πραγματικά.

Έτσι, οι δημιουργοί του φαίνεται πως αντιμετώπισαν αυτό το κτίριο όχι μόνο ως ένα γεωμετρικό αντικείμενο, αλλά ως μια μοναδική οπτική απόλαυση. Με άλλα λόγια, δεν αρκούσε ο Παρθενώνας να είναι απλά σωστός, αλλά έπρεπε και να φαίνεται σωστός. Αυτή είναι η τεράστια διαφορά που τον κάνει μοναδικό.

Παρόλο λοιπόν που φαίνεται απόλυτα ευθείος και ισορροπημένος βασίζεται στην κυρτότητα και την οφθαλμαπάτη.

Foto by Athenstourgreece

Η ελληνική αρχιτεκτονική του μέτρου

Η αρχιτεκτονική του Παρθενώνα δεν βασίζεται στην υπερβολή. Βασίζεται στις αναλογίες.

Το ύψος, το πλάτος, οι κίονες με τα μεταξύ τους διαστήματα και τα υπόλοιπα αρχιτεκτονικά στοιχεία δημιουργούν μια συνολική σχέση που γίνεται αντιληπτή περισσότερο ως οπτική αίσθηση παρά ως μαθηματικός υπολογισμός. Αυτό είναι ίσως και το πιο ανθρώπινο στοιχείο του.

Ο επισκέπτης δεν χρειάζεται να γνωρίζει αρχιτεκτονική για να καταλάβει ότι όλα «δένουν» μεταξύ τους. Δεν χρειάζεται να γνωρίζει τις ακριβείς αναλογίες για να αισθανθεί την απόλυτη ισορροπία της κατασκευής. Η γνώση και η έξυπνες κατασκευές βρίσκονται πίσω από το αποτέλεσμα, ενώ το δέος και η ομορφιά της κατασκευής βρίσκονται μπροστά στα μάτια του θεατή.

Οι μετατροπές χρήσης του ναού στο πέρασμα των αιώνων

Με το πέρασμα των αιώνων, ο Παρθενώνας δεν παρέμεινε ο κλασικός ναός που λειτούργησε στην αρχαιότητα. Καθώς οι ιστορικές συνθήκες αναδιαμορφώνονταν, άλλαζε ριζικά και η χρήση του.

Κατά τους βυζαντινούς χρόνους, με στόχο τον εκχριστιανισμό των Αθηναίων αλλά μη μπορώντας οι ιερείς να διαγράψουν το καθιερωμένο επί αιώνες “Αθηνά Παρθένος/Αθηνά Πολιάδα” της Ακρόπολης, ο ναός μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό αφιερωμένο στην “Παναγία την Αθηνιώτισσα”.

Foto by Athenstourgreece

Αργότερα, υπό οθωμανική κυριαρχία, λειτούργησε ως μουσουλμανικό τέμενος. Ποτέ όμως, κανένας, δεν κατάφερε να σβήσει το αρχικό όνομα του Παρθενώνα.

Μέσα από όλες τις ταραχώδης ιστορικές περιόδους, τους πολέμους και τις μεγάλες καταστροφές, με αποκορύφωμα την τρομερή ανατίναξη του 1687, το μνημείο υπέστη σοβαρές ζημιές και έχασε μεγάλο μέρος της αρχικής του μορφής.

Πώς καταστράφηκε ο Παρθενώνας

Τη νύχτα της 26ης προς 27η Σεπτεμβρίου 1687, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Αθήνας από τον Βενετό ναύαρχο Φραντσέσκο Μοροζίνι, μια βενετική οβίδα διαπέρασε τη στέγη του ναού. Καθώς οι Οθωμανοί χρησιμοποιούσαν τον Παρθενώνα ως πυριτιδαποθήκη, η έκρηξη που ακολούθησε ήταν ισοπεδωτική. Ο ναός κόπηκε κυριολεκτικά στα δύο, η οροφή τινάχθηκε στον αέρα και 28 κίονες κατέρρευσαν, παρασύροντας μαζί τους ένα μεγάλο μέρος των ανεκτίμητων γλυπτών του Φειδία. Αυτή η τραγική στιγμή διέκοψε βίαια μια ιστορία 2.100 ετών κατά την οποία το κτίριο είχε παραμείνει σχεδόν ανέπαφο, μετατρέποντας το κορυφαίο αυτό αρχιτεκτονικό αριστούργημα της αρχαιότητας στο ερείπιο που αντικρίζουμε σήμερα.

Όμως, ακόμη έως τώρα, η αρχιτεκτονική του ιδέα παραμένει ατόφια, απόλυτα αναγνωρίσιμη και επιβλητική.

Ο Παρθενώνας και η αίσθηση της ομορφιάς

Ένα μνημείο που δημιουργήθηκε πριν από περίπου 2.500 χρόνια μπορεί να εξακολουθεί να θεωρείται όμορφο; Ναι! Ίσως επειδή η ομορφιά του δεν βασίζεται σε μια μόδα. Δεν στηρίζεται σε ένα συγκεκριμένο υλικό, σε ένα διακοσμητικό τέχνασμα ή σε κάτι που ήταν δημοφιλές μόνο στην εποχή του.

Ο Παρθενώνας βασίζεται σε κάτι πολύ πιο διαχρονικό. Την άρτια αναλογία, το μέτρο, την ισορροπία και την κλίμακα της ανθρώπινης αντίληψης. Ο Παρθενώνας δεν δημιουργήθηκε μόνο για να είναι αρχιτεκτονικά σωστός, αλλά για να προκαλεί δέος και θαυμασμό όταν τον κοιτάζει οποιοσδήποτε άνθρωπος!

Μπορεί σήμερα πλέον να έχουμε στη διάθεσή μας τεχνολογία που οι αρχαίοι δημιουργοί δεν μπορούσαν καν να φανταστούν. Μπορεί να μπορούμε να κατασκευάσουμε ουρανοξύστες, γέφυρες που ενώνουν πολύ μεγάλες αποστάσεις και κτίρια τεράστιας πολυπλοκότητας.

Ότι και εάν κάνουμε όμως δεν μπορεί να συγκριθεί με μοναδικά έργα όπως ο Παρθενώνας, οι Πυραμίδες της Αιγύπτου, το Κολοσσαίο της Ρώμης, το Ταζ Μαχάλ της Ινδίας, η Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης ή την πιο σύγχρονη Σαγράδα Φαμίλια του Γκαουντί στην Βαρκελώνη.

Γιατί όταν στεκόμαστε μπροστά σε ένα έργο όπως τον Παρθενώνα, δεν εντυπωσιαζόμαστε μόνο από το τι κατάφεραν να χτίσουν. Εντυπωσιαζόμαστε από το πόσο καλά γνώριζαν τι ήθελαν να δημιουργήσουν και συνεργάστηκαν ακριβός για αυτό. Υλικά, μαθηματική σκέψη, τεχνική γνώση, γλυπτική και αρχιτεκτονική, συνδυάστηκαν μοναδικά και περίτεχνα με στόχο την δημιουργία ενός εκπληκτικού έργου που θα στέκεται για πάντα επιβλητικά πάνω από την Αθήνα!

Γιατί ο Παρθενώνας εξακολουθεί να μας συγκινεί

Ίσως επειδή στον Παρθενώνα βλέπουμε κάτι που ξεπερνά την φιλοσοφία της αρχαιότητας.

Βλέπουμε την δύναμη του ανθρώπου να μετατρέψει τη γνώση σε συνδυασμό με την αισθητική σε ανεπιτήδευτη ομορφιά.

Βλέπουμε την δύναμη της αρχιτεκτονικής, της μηχανικής, της γεωμετρίας και της γλυπτικής στα όριά της.

Βλέπουμε την αυστηρότητα του δωρικού ρυθμού να συνδυάζεται έξυπνα με λεπτές διαφοροποιήσεις που συμβάλλουν στην μοναδική εικόνα του ναού.

Βλέπουμε ένα οικοδόμημα που σχεδιάστηκε μεν με ακρίβεια, αλλά ολοκληρώνεται με την οπτική κάθε ενός ανθρώπου που το κοιτάζει.

Και τελικά, μάλλον αυτή είναι η χρυσή τομή από όπου πηγάζει το πραγματικό μεγαλείο μιας κατασκευής. Όχι μόνο να αντέξει πάνω από 2.500 χρόνια, αλλά πάντα να μπορεί να κάνει οποιονδήποτε να σταματάει, να την κοιτάει και να την θαυμάζει!

Αυτό είναι ίσως και το μεγαλύτερο μάθημα του Παρθενώνα. Το ότι ένα πραγματικό αρχιτεκτονικό αριστούργημα δεν χρειάζεται να είναι κραυγαλέο ή high glam για να εντυπωσιάσει. Αρκεί να το κοιτάς και να αναρωτιέσαι «μα πώς κατάφεραν να το κάνουν»;